روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

                              من مي شناختم او را

                                                   نام تو را هميشه به لب داشت

حتي در حال احتضار

                       آن دل شكسته ی عاشق بي نام و بي نشان

آن مرد بي قرار

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

                   هر روز پاي پنجره غمگين نشسته بود

            و گفتگو نمي كرد
 

                                      جز با درخت سرو

                                                        در باغ کوچك همسايه

 شبها به كارگاه خيال خويش

                   تصويري از بلندي اندام مي كشيد

                                     و در تصورش

                                           تصوير تو بلندترين سرو باغ را

                                                                     تحقير کرده بود

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

                                          او پاك زيست
 

                                                           پاكتر از چشمه اي نور

                همچون زلال اشك

                                 يا چو زلال قطره باران به نوبهار

                                                                 آن كوه استقامت

                                                                              آن كوه استوار

               وقتي به ياد روي تو مي بود

                                             مي گريست

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

او آرزوي ديدن رويت را

حتي براي لحظه اي از عمر خويش داشت

اما براي ديدن تو چشم خويش را

آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاك را پنداشت

                                                                           استاد حمید مصدق

تقدیم به او که همیشه حجم سنگین دوریش سبز بود

یاهو

تو این شب ها

برای خسته ها دعا کنید

یا علی مدد