یا حق

یک نفر آهسته قدم می زد

در کنار برج های سیاه

پشت قفس شیشه ای مغازه ها

توی گودی نگاهش

چشم ها زخمی و سرخش

آن لب کارد خورده و آویزانش

درد حک شده بود

آهسته قدم می زد

پی تنهایی خویش

نگرانی توی تنش می لولید

دور را می پایید

یک تیر بلند

بر فرازش مهتاب

روی خیالش نور را می پاشید

سر چها راهی ذهنش پلیسی را دید

رفت جلو

گفت : " من گم شده ام !!! "

توی این سد (صد) سال اخیر !

آهسته قدم می زد

دور دور از زیبایی

بنام یار خوبان

یک الف بچه

دو وجب قد

زیر شلواری آبی رنگ، با راه راه سپید

پاره و خاک مالی

پا به رهنه، بی دمپایی

صورتی پف کرده و سرخ

ابروانی درهم

با چشم هایی پر از غرور کودکانه

...

مفی به رنگ سبز کم رنگ

حالتی بین شل و سفت

گاهی داخل دهان و گاهی داخل دماغ

...

توی دستش تن بی جان توپ پلاستیکی

پاره پاره و کارد خورده از جور زن همسایه

...

یکوقت، مادرش او را دید

با سر و وضعی مثل همیشه

یک نگاه یک لحظه مکث

بعد،

صدای یک سیلی محکم توی گوش بینوا پیچید !

کشیده ! مادرانه ! دلسوزانه !

...

جسدي متحرك، در تابوتي از نگاه ها                                

جسدي كه عشق را به زنجير كشيده است !

                                         عشقي كه ذره ذره مي ميرد …

                                                                                              از دفتر اهورا

چه رقص غم انگيزي مي كند اين برگ در اين باغ …

                               خاطره اي زرد از سبزي ديروز

     سازِ نابودي يك حس قشنگ

              به نوازندگي مرگ و به اجراي نسيم

    من تماشا چي اين منظره ام ؟؟

                    من تماشا چي اين منظره ام ؟؟؟؟؟ … نه !

                       من خودِ آن برگِ شكسته ي از شاخه جدا، افتاده به خاكم !

            من همان منظره ام

                                         شاهد نابودي تدريجي خود !

 از دفتر اهورا